1982 Honda Accord Sedan

Druga generacja modelu Accord kontynuowała sukces tej marki i oferowała nietypowe jak na tamte czasy rozwiązania.

Honda wprowadziła drugą generację Accord w wrześniu 1981 roku na wszystkich rynkach: w Japonii, USA i Europie. Dla klientów z Ameryki Północnej japoński producent rozpoczął produkcję modelu Accord w nowej fabryce w Marysville w Ohio, co było ważnym krokiem dla Hondy. Klienci musieli jednak czekać tygodnie lub miesiące z powodu wysokiego popytu na ten średniej wielkości sedan, który był idealny dla rodzin i bardzo oszczędny w użytkowaniu, szczególnie pod względem zużycia paliwa. Wciąż obecny był cień drugiego kryzysu naftowego z lat 1979–1980, a ceny paliw nadal były wysokie. W rezultacie czterodrzwiowy pojazd, wyposażony w silniki oszczędzające paliwo, stał się jeszcze bardziej atrakcyjny. Tak jak jego poprzednik, wnętrze Hondy Accord Sedan z 1982 roku było atrakcyjne i wystarczająco przestronne dla czteroosobowej rodziny, a długa lista opcji była jeszcze bardziej imponująca. Co więcej, samochód mógł być wyposażony w urządzenie zwane Elektro Gyrolocatorem, które pełniło funkcję systemu nawigacji w samochodzie, co było pierwszym takim rozwiązaniem w branży motoryzacyjnej.

W zależności od rynku, druga generacja Accorda Sedan była dostępna z czterema prostokątnymi reflektorami lub dwoma szerokimi. Klienci z USA otrzymali wersję z prostokątnymi reflektorami z powodu federalnych przepisów dotyczących oświetlenia, podczas gdy reszta świata miała te szerokie. Grill między nimi był kwadratowy i ozdobiony chromowanymi żebrami, a logo H zajmowało centralne miejsce. Dodatkowo, producent zamontował kierunkowskazy w rogach. Na zderzaku Honda umieściła kolejną parę świateł, a na przednim zderzaku jako opcję oferowano zestaw lamp przeciwmgielnych z kwarcowym żarnikiem.

Z boku, Honda Accord Sedan z 1982 roku wyglądała zupełnie inaczej niż jej wersja Hatchback. Nadal miała kształt klina, jak większość samochodów z tamtej epoki, ale z prostszą szybą czołową. Kwadratowy kształt kabiny był dobrze zbalansowany i zapewniał lepszy dostęp dzięki podobnej wielkości drzwiom przednim i tylnym. Dodatkowo, producent zamontował chowane klamki w drzwiach we wszystkich pojazdach. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, samochód miał lusterka wsteczne po obu stronach, a nie tylko po stronie kierowcy, z elektrycznymi regulacjami (nazywanymi zdalnym sterowaniem). Z tyłu, pokrywa bagażnika była niemal płaska, a Honda oferowała opcję chromowanego bagażnika na dodatkowy bagaż. Jednak producent nie zapomniał o bezpieczeństwie swoich klientów, więc dodał duże tylne światła, z wyraźnym podziałem między światłami cofania, kierunkowskazami, światłami parkingowymi i hamulcowymi.

Wewnątrz, fotele pokryte welurem były uważane przez klientów za coś wyjątkowego, a Honda wiedziała, jak przyciągnąć nabywców. Ponadto oferowano wybór dywaników podłogowych w kolorach pasujących do reszty tapicerki. Przed kierowcą znajdował się nowy, kwadratowy zestaw wskaźników, w którym producent umieścił duże tarcze dla prędkościomierza i obrotomierza, a między nimi znajdowały się wskaźniki paliwa i temperatury. Dodatkowo, wskaźnik z czerwonymi światłami pokazywał, które drzwi były otwarte lub zamknięte. To była funkcja niedostępna w większości innych pojazdów na rynku, niezależnie od marki czy segmentu. Dla rozrywki swoich klientów, Honda oferowała osiem różnych systemów audio, zaczynając od radii mono, a na końcu skali był cyfrowy stereo z radiem i funkcją automatycznego przewijania taśmy. Wśród nich znajdowały się także opcje dla odtwarzaczy kasetowych 8-track.

Pod maską Accorda, Honda zainstalowała gamę silników benzynowych o mocy od 80 PS (79 hp) do 97 PS (96 hp), w zależności od rynku. Wszystkie wersje były standardowo połączone z pięciobiegową skrzynią manualną, podczas gdy trzybiegowa automatyczna była dostępna za dodatkową opłatą. Producent kontynuował ideę zastosowania niezależnego zawieszenia w każdym rogu z wykorzystaniem kolumn MacPhersona, przeniesioną z poprzedniej generacji Accorda.