1980 Lincoln Continental

Szósta generacja Lincoln Continental była najkrócej żyjącą, ponieważ sprzedawano ją tylko jako model z 1980 roku, a jej konstrukcja była ogromnym krokiem w porównaniu do poprzednika na ramie nośnej.

W erze Malaise amerykańskie samochody straciły swoją moc. Duże silniki z absurdalnie niskimi parametrami mocy były normą, a regulacje CAFE zmusiły producentów do szukania rozwiązań na poprawę efektywności paliwowej. Podczas gdy samochody kompaktowe nie miały z tym większego problemu, ponieważ napędzały je silniki czterocylindrowe, stanowiło to wyzwanie dla potężnych luksusowych sedanów pełnowymiarowych, takich jak Lincoln Continental. Ford znalazł rozwiązanie, wprowadzając nowy silnik V8 o pojemności 4,9 litra pod maską tego luksusowego sedana. Zamiast gaźnika zamontowano system wtrysku paliwa. Dodatkowo samochód nie znajdował się już w segmencie luksusowych sedanów pełnowymiarowych, lecz w segmencie średniej wielkości, a dzięki platformie Panther był lżejszy. Mimo to, wszystkie obowiązkowe udogodnienia dla luksusowego pojazdu były obecne.

Od przodu, Lincoln Continental z 1980 roku charakteryzował się klinowatym kształtem, z wysoką atrapą chłodnicy z chromowanymi, pionowymi szczelinami. Flankowały go cztery prostokątne reflektory halogenowe, a producent zamontował pionowe światła parkingowe na końcach błotników typu ostrze. Chromowany zderzak podkreślał całą kompozycję i posiadał gumowe paski dla dodatkowej ochrony oraz aby spełniać normę 5 mph (8 kph).

O z klasycznym profilu, Lincoln Continental z 1980 roku ledwo zdradzał fakt, że dzielił podzespoły z Fordem LTD, ponieważ nie dzielił żadnych paneli nadwozia. Pojazd o klinowatym kształcie miał długą, prostą linię boku, która nie była ozdobiona chromowanym wykończeniem, jak niektórzy z jego poprzedników. Dodatkowo, 15-calowe stalowe koła z eleganckimi chromowanymi kapslami potwierdzały wyższy status samochodu. Chromowane klamki i lusterka podkreślały luksusowy wygląd pojazdu. Innym istotnym elementem było wąskie okno boczne umieszczone pionowo za tylnymi drzwiami. Continental, w przeciwieństwie do swojego bratniego modelu Town Car, miał wnętrze wykończone winylem za słupkiem B. Z tyłu długi, czerwony odblaskowy pasek podkreślał szerokość auta i był flankowany przez pionowe światła tylne.

Wewnątrz Lincoln zauważył, że wielu klientów bardziej docenia welur i inne materiały tekstylne niż skórę. W związku z tym, standardowo zamontowano dwa fotele kubełkowe z indywidualnymi, wewnętrznymi podłokietnikami. Jako opcję producent oferował skórzaną tapicerkę. Przed kierowcą, Lincoln Continental z 1980 roku miał trzy prostokątne wskaźniki dla cyfrowego prędkościomierza, poziomu paliwa i komputera pokładowego. Ten ostatni pokazywał rzeczywiste zużycie paliwa, co było nowością w przypadku pojazdów Forda. Autentyczne drewniane wykończenia zdobiły deskę rozdzielczą, koło kierownicy i boczne panele drzwi. Na konsoli centralnej producent dodał stereo z odtwarzaczem kasetowym, a kontroler klimatyzacji umieszczono nad nim, pod prostokątnymi wylotami powietrza. Z tyłu, kanapa była wystarczająco szeroka dla trzech pasażerów, chociaż dostępny był składany podłokietnik dla większego komfortu.

Pod maską Ford zamontował nowy silnik o pojemności 4,9 litra z systemem wtrysku paliwa. Jednak dostępny był również silnik 351 cu-in (5,8 litra) z gaźnikiem. Obie wersje przekazywały moc na tylne koła za pomocą czterobiegowej automatycznej skrzyni biegów z przesuwnym przełożeniem na czwartym biegu oraz konwerterem lock-up dla drugiego i trzeciego przełożenia. W rezultacie, z najgorszego samochodu w ofercie Lincolna w 1979 roku pod względem efektywności paliwowej, Continental stał się najlepszym w segmencie średniej wielkości luksusowych sedanów.