1979 Lancia Delta

Delta, zaprojektowana jako konkurent w segmencie kompaktowym, stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych modeli w historii Lancia i pozostawała w produkcji aż do 1993 roku.

Samochód był wspólnym projektem Saaba i Lancia. Przeszedł ewolucję od skromnego pojazdu do gwiazdy rajdowej, która zdobyła tytuł Mistrza Świata w Rajdach sześć razy z rzędu. Plotki i informacje o tym samochodzie zaczęły się pojawiać wiosną 1979 roku, ale jego oficjalna premiera miała miejsce dopiero na Targach Motoryzacyjnych we Frankfurcie we wrześniu tego samego roku. Nagle stał się jedną z głównych atrakcji wydarzenia. Co więcej, w grudniu zdobył prestiżową nagrodę "Europejski Samochód Roku".

Design autorstwa Giorgetto Giugiaro charakteryzował się kształtem w kształcie klina oraz płaskim przodem z prostokątnymi reflektorami. Jego prosta, plastikowa kratka była podzielona na pół przez pionowy żebro, które nosiło logo producenta. W profilu samochód miał płaskie panele drzwiowe, które były tańsze w produkcji. Niemniej jednak, projektant stworzył lekko pochylone słupki C, ozdobione kilkoma liniami, co nadawało pojazdowi unikalny charakter. Był dostępny wyłącznie jako pięciodrzwiowy hatchback.

Styl w kształcie klina kontynuowano we wnętrzu, które wyposażono w smukłą deskę rozdzielczą oraz prostokątną, nieco osadzoną w nadmiarze tablicę przyrządów, która zawierała również centralny panel. To było nietypowe jak na tamte czasy. Foteliki kubełkowe z przodu nie wyróżniały się niczym specjalnym i przypominały te z Fiata Ritmo. Lancia umieściła złożoną płasko kanapę z tyłu na trzy osoby, chociaż centralny tunel, który przebiegał przez pojazd, utrudniał życie osobie siedzącej pośrodku.

Ponadto, poza modelem HF Integrale, pozostałe wersje Delta były napędzane słabymi silnikami. Jednak po debiucie samochodu, jego sukces przekonał producenta do zaoferowania mocniejszych silników oraz dodania napędu na cztery koła w wybranych wersjach.