1979 Citroën GSA

W 1978 roku Citroën zaprezentował model GSA jako ulepszoną wersję GS z 1970 roku, próbując zapełnić lukę między samochodami budżetowymi w swoim asortymencie a luksusowym modelem CX.

W czasie kryzysu naftowego na początku lat 70. sprzedaż Citroëna została mocno dotknięta. W rezultacie firma stanęła w obliczu ogromnych trudności finansowych, a w 1975 roku została zakupiona przez innego francuskiego producenta samochodów, Peugeota. Nowy właściciel musiał zająć się ofertą produktową Citroëna. Zdecydował się utrzymać linię GS, poprawić ją, zmienić nazwę na GSA i kontynuować produkcję aż do 1986 roku. Mimo że niektóre cechy pozostały niezmienione, stylizacja była nieco inna. Ponadto wprowadzono uproszczoną wersję hydropneumatycznego zawieszenia Citroëna, które pochodziło z wcześniejszego modelu flagowego marki, DS.

Mimo że trudno było dostrzec różnice między GS a GSA, Citroën wprowadził pewne zmiany w samochodzie. Reflektory były identyczne, ale kierunkowskazy i światła parkingowe pod nimi były nowe. Miały przyciemnione soczewki i wyglądały nieco nowocześniej jak na tamte czasy w porównaniu do tych umieszczonych w niewzmocnionym modelu. Znaczną zmianą był zderzak, który nie był już metalowy. Zamiast tego producent zainstalował plastikowy zderzak otaczający, który integrował również osłonę.

Profil pięciodrzwiowego hatchbacka o kompaktowych rozmiarach charakteryzował się stylizacją Kamm-back, nawiązującą kształtem do Citroëna CX, choć w krótszym wydaniu. Nowe klamki drzwiowe wbudowane w nadwozie wyglądały nietypowo, ponieważ trzeba je było pociągnąć do przodu, by otworzyć drzwi, a nie w górę, jak w wielu innych pojazdach. Citroën uznał, że ten sposób rozwiąże problem gromadzenia się wody i wyeliminuje problemy z rdzą na tych częściach. Elegancka pozioma linia gumowa przechodziła przez cały przód pojazdu i wizualnie łączyła zderzaki. Z tyłu GSA miała klapę, która unosiła tylne okno, co umożliwiało klientom załadunek lub rozładunek bagażnika. Była to znacząca poprawa w stosunku do poprzednika GS, który miał stałe okno i tylko metalowy pionowy panel, który można było otworzyć, razem z tylnym zderzakiem.

Wewnątrz komfortowa kabina miała fotele kubełkowe z przodu i ławkę dla trzech osób z tyłu. Producent oferował samochód z nietypowym zestawem wskaźników. Charakteryzował się on obrotowym prędkościomierzem i obrotomierzem za prostokątnymi soczewkami powiększającymi. Prędkość oraz liczba obrotów na minutę były wyświetlane jako liczby, a nie przez wskazówki wokół tarczy, jak w większości innych samochodów. Ponadto Citroën zamontował okrągłe satelity, które wyglądały jak puszki, po bokach deski rozdzielczej z przyciskami i światłami do kierunkowskazów, wycieraczek po lewej stronie oraz kilkoma innymi przyciskami w podobnym miejscu po prawej stronie. Bezpośrednio w środku deski rozdzielczej, nad centralnymi wlotami wentylacyjnymi, producent umieścił rączkę hamulca awaryjnego, który zatrzymywał ruch przednich kół, a nie tylnych. Z tyłu zainstalowano ławkę, która składała się płasko, co pozwalało na powiększenie obszernego bagażnika.

Pod maską samochód był wyposażony w silniki typu flat-four, chłodzone powietrzem, opracowane przez Citroëna przed jego przejęciem przez Peugeota. Połączono je z wyborem manualnych skrzyń biegów o czterech lub pięciu przełożeniach, które przekazywały moc na przednie koła. Dodatkowo dostępna była również trzybiegowa skrzynia półautomatyczna z przetwornicą momentu obrotowego. Niezależne zawieszenie i czterotarcze hamulce były jednymi z najlepszych w segmencie kompaktowym, gdzie większość innych producentów oferowała belki skrętne i hamulce bębnowe na tylnej osi.