1972 Peugeot 104

Peugeot starał się dotrzeć do większej liczby klientów, oferując samochody dla każdego, od małych modeli, takich jak 104, po większe 504.

Francuski producent motoryzacyjny stopniowo zdobywał rynek. Jego budżetowe samochody cieszyły się uznaniem i były lepsze od propozycji niemieckich producentów, zwłaszcza w segmencie małych pojazdów. W efekcie model 104 miał wyjątkowo długą, bo 16-letnią karierę, produkowany aż do 1988 roku z licznymi aktualizacjami. W 1972 roku wprowadzono go na rynek jako model wyłącznie czterodrzwiowy, a w następnym roku do oferty dołączyła wersja dwu drzwiowa.

Stylistyka 104, zaprojektowana przez Paolo Martina, który wcześniej pracował dla Bertone i był już zatrudniony w Pininfarina, prezentowała się świeżo na rynku. Jej spłaszczone kształty zyskały uznanie wśród klientów. Z przodu znajdowała się czarna plastikowa kratka z logo marki, a po bokach były prostokątne reflektory. Z profilu 104 miało chowane klamki, co nadawało mu schludny wygląd.

Wnętrze było wystarczająco przestronne, by pomieścić pięć osób. Ważnym szczegółem było to, że przestrzeń dla pasażerów nie była połączona z bagażnikiem, jak w hatchbacku. Później ten pomysł porzucono, a 104 otrzymał klapę tylną zamiast pokrywy bagażnika. Paolo Martin zaprojektował również przejrzysty kokpit z małym zestawem wskaźników przed kierowcą. Para nisko osadzonych foteli kubełkowych miała praktycznie zerowe boczne podparcie, co wspierało pasażerów z przodu. Z kolei kanapa była niemal płaska i mogła pomieścić trzy osoby, chociaż przestronność ramion nie była jednym z głównych atutów tego samochodu.

Pod maską, Peugeot zamontował trzy silniki benzynowe bazujące na tej samej jednostce napędowej. Co więcej, podobnie jak brytyjski Mini, jednostka napędowa dzieliła olej ze skrzynią biegów, co prowadziło do niższych kosztów utrzymania. Wszystkie te nietypowe rozwiązania techniczne okazały się cenne w 1973 roku, kiedy rozpoczął się kryzys naftowy, a klienci zaczęli poszukiwać tańszych w eksploatacji pojazdów.