1970 Pontiac Firebird

Pontiac wprowadził drugą generację modelu Firebird w lutym 1970 roku, który był wersją Chevrolet Camaro z inną marką.

W 1979 roku GM musiał zmienić linię produkcyjną, gdzie wytwarzano Camaro i Firebird, aby rozpocząć produkcję drugiej generacji tych pojazdów. Z powodu kilku problemów proces ten został opóźniony aż do końca 1979 roku, kiedy to na rynek weszło Camaro, a jego "rodzeństwo" pojawiło się później.

Nowy model charakteryzował się przednim pasem zdobionym przez dwa okrągłe reflektory umieszczone w kwadratowych wlotach, pomiędzy którymi znajdowały się duże wloty powietrza do grilla, z pionowym żebrem na środku, na którym umieszczono emblemę Pontiac. Ta stylistyka zastąpiła poprzedni design z czterema reflektorami, który był znany z poprzednika. Dodatkowo, nowy model miał opadającą linię dachu ku tyłowi, która zastąpiła element designu w kształcie butelki Coca-Coli z oryginalnego Firebirda. W zależności od wersji silnika, samochód otrzymał wloty na masce oraz zintegrowany spojler na bagażniku.

Wewnątrz klienci byli witani sportowym kokpitem z okrągłymi wskaźnikami w osobnych grupach. Dla wybranych modeli, obrotomierz miał czerwone pole przy 5,500 rpm, chociaż oznaczony był aż do stratosferycznych (jak na tamte czasy) 8,000 rpm. Dodatkowo, prędkościomierz sięgał 160 mph (261 kph). Nisko osadzone siedzenia z wysokimi oparciami oferowały sportową pozycję do jazdy. Z tyłu, producent zamontował ławkę dla dwóch osób, ale brak miejsca na nogi i głowę sprawiał, że były one raczej niewygodne.

Firebird został zaprojektowany i skonstruowany jako samochód sportowy, a nie tylko do wyścigów na prostych odcinkach. Mimo że miał taką samą rozstaw osi jak jego poprzednik, zmodyfikowana platforma GM F umożliwiała lepsze osiągi w zakrętach. Pod maską, Pontiac zainstalował szeroki wybór silników, od sześciocylindrowego o mocy 155 KM po potężny L74 o mocy 345 KM.