1968 Dacia 1100

W 1968 roku producent samochodów UAP zaprezentował swój pierwszy model – licencyjnie wyprodukowany Renault 8, sprzedawany pod marką Dacia 1100, rozpoczynając w ten sposób swoją podróż na rynku Europy Wschodniej jako rumuńska marka narodowa.

Rumunia nie chciała być zależna od rosyjskich pojazdów, dlatego zdecydowała się na stworzenie własnej marki. Fabryka działała od 1943 roku, kiedy to wykorzystywana była do produkcji części dla przemysłu lotniczego. Przejście do segmentu motoryzacyjnego nie było proste, ale do 1968 roku, kiedy rozpoczęto produkcję, cały proces został już zakończony. Początkowy kontrakt dotyczył innego pojazdu, Renault 12, ale ponieważ ten model nie został jeszcze wprowadzony na rynek, UAP rozpoczął od licencyjnie produkowanego Renault 8. UAP oznacza Uzina de Automobile Pitesti (Fabryka Samochodów w Pitesti), a wybraną marką była Dacia, historyczna nazwa rumuńskiego terytorium. Pierwsze partie produkcji wykonywano z kompletnych zestawów do samodzielnego montażu (CKD), aby pomóc pracownikom zrozumieć proces i ułatwić im pracę przy następnych modelach.

Kwadratowy kształt Dacji 1100 dzielił elementy nadwozia i komponenty z jej francuskim odpowiednikiem, Renault 8. Przedni pas pojazdu charakteryzował się płaską maską i osadzonymi w niej reflektorami w pojedynczych grupach. Producent umieścił chromowaną listwę w poziomie między nimi, na której widniała nazwa Dacia 1100. Chromowany zderzak z podwyższonym środkowym elementem chronił pojazd w razie kolizji. Pod tym podwyższonym elementem znajdował się składający panel, w którym umieszczono zapasowe koło.

Profilowo, sedan z trzema boksami i czterema drzwiami miał prostą konstrukcję z stromo opadającą szybą czołową i tylną. Wystające klamki drzwi były chromowane i zamontowane na górnej stronie paneli drzwiowych. Dacia wyposażona była w stalowe koła o średnicy 13 cali i chromowane dekielki z centralną śrubą. Mimo, że silnik był umieszczony z tyłu, nie było bocznych wlotów powietrza do jego chłodzenia, jednak producent stworzył szeroki, żebrowany wlot. Na pionowym tylnym panelu, model 1100 miał poziomo zamontowane światła tylne obok prostokątnego uchwytu na tablicę rejestracyjną. Na koniec, chromowany zderzak z pionowymi metalowymi elementami i gumowymi blokami chronił pojazd.

Wnętrze Dacji wyposażono w parę siedzeń pokrytych winylem z przodu oraz ławkowe siedzenie z tyłu. Przednie okna można było opuszczać, natomiast tylne okna miały system przesuwany od przodu do tyłu. Model 1100 był skierowany do zwykłych ludzi i nie oferował żadnych luksusowych elementów wyposażenia. Nie miał nawet wskaźnika obrotów. Przed kierowcą znajdowała się płaska deska rozdzielcza z dwoma dużymi tarczami – jedną dla prędkościomierza, a drugą z zegarami pokazującymi ciśnienie oleju, temperaturę płynu chłodzącego i poziom paliwa. Przed pasażerem z boku znajdowała się otwarta schowek na rękawiczki.

Podczas gdy jego francuski odpowiednik był dostępny z różnymi silnikami, 1100 sprzedawano z 1,1-litrową wersją silnika Cleont-Fonte, wspólną z innymi pojazdami z oferty Renault. Jego moc wynosiła 46 PS (45 KM) i była przekazywana na tylne koła za pomocą czterobiegowej skrzyni manualnej. Później producent wprowadził wersję S, z innymi gaźnikami, produkującą 65 PS (64 KM). Dacia wyprodukowała zaledwie 100 sztuk tej wersji, z czego 50 przeznaczono dla służb policyjnych (Milicja), a pozostałe 50 dla wyznaczonych kierowców wyścigowych.