1966 Honda S800

Honda zaprezentowała serię S800 na Tokyo Motor Show w 1965 roku, jako następcę modelu S600, a nowy model był dostępny jako roadster lub coupe.

Na początku lat 60. Honda była znana głównie z produkcji motocykli. Jednak marzenia Soichiro Hondy sięgały znacznie wyżej, postanowił więc wejść na rynek motoryzacyjny. Firma zaczynała powoli, skupiając się na lekkich roadsterach. A potem pojawił się model S800. To był model, który Honda eksportowała i stał się najbardziej reprezentacyjnym samochodem marki. Producent dostosował małego roadstera do amerykańskich przepisów, ale nigdy nie dotarł na rynek północnoamerykański. Mimo że nie udało się sprzedać więcej niż 12 000 jednostek w ciągu czterech lat, pojazd ten stał się kamieniem milowym w dziedzictwie producenta dzięki swoim innowacyjnym rozwiązaniom inżynieryjnym. Był to ostatni model S produkowany przez Hondę, zanim w 1999 roku wprowadzono S2000.

Podczas gdy producenci samochodów w Ameryce i Europie koncentrowali się na mocnych coupe lub małych pojazdach, Honda zaprezentowała ekonomiczny i zabawny lekki samochód sportowy. Przednia część pojazdu była prosta, z dwoma okrągłymi reflektorami i trapezoidalnym grillem, przekreślonym grubym chromowanym paskiem ze znakiem Hondy i kierunkowskazami. Pod spodem producent umieścił profilowany metalowy zderzak, który wyglądał zupełnie inaczej niż proste zderzaki oferowane przez europejskich producentów.

Z profilu, mały samochód sportowy miał długą maskę w porównaniu do rozmiarów pojazdu oraz stromo opadającą, zakrzywioną szybę przednią. Malutkie drzwi miały chromowane klamki i lusterka, a za nimi pojazd kończył się lekko pochylonym tyłem. Z tyłu producent zamontował światła tylne w rogach, w zależności od rynku. W Wielkiej Brytanii samochód miał poziome światła zamontowane na tylnej części nad chromowanym metalowym zderzakiem.

Kokpit oferował miejsce dla kierowcy i pasażera po stronie, oddzielone tunelem przekładniowym, który mieścił wybór biegów i centralną podłokietnik. Honda zainstalowała również konsolę centralną, w której umieściła popielniczkę, zapalniczkę i sterowanie systemem wentylacyjnym. Minimalistyczny panel rozdzielczy miał szeroki zestaw wskaźników, który rozciągał się w kierunku środka, z większymi tarczami dla prędkościomierza i obrotomierza oraz dwoma dodatkowymi wskaźnikami poziomu paliwa i temperatury wody. Za kabiną producent pozostawił wystarczająco dużo miejsca na składany, materiałowy dach.

Jednak najistotniejsza różnica w porównaniu do innych samochodów z tamtych czasów kryła się pod jego „skórą”. Honda zainstalowała silnik o pojemności 0,8 litra, czterocylindrowy w układzie rzędowym, z podwójnym wałkiem rozrządu i czterema gaźnikami. Mógł kręcić się do 8500 rpm, w czasie, gdy większość innych producentów starała się osiągnąć 5500 rpm. Jego czterobiegowa manualna skrzynia biegów przesyłała moc na tylne koła. Pierwsze około 1000 jednostek miało napęd łańcuchowy, ale reszta została wyposażona w standardowe wały napędowe.