1958 Lincoln Continental

Lincoln Continental Mark III z 1958 roku był najcięższym samochodem na amerykańskim rynku i próbował konkurować z ekstrawaganckim Cadillakiem Eldorado na wszelkie sposoby, jednak ta walka nie została wygrana.

Ford zastosował inną strategię przy wprowadzaniu modelu Continental z 1958 roku. Choć na nadwoziu znajdowała się ukryta etykieta informująca, że samochód był produkowany przez Lincolna, nie nosił on żadnej widocznej emblematyki tej amerykańskiej marki luksusowej. Co więcej, Ford próbował promować Continental jako osobną markę. Jednak szybko porzucił ten pomysł, w wyniku czego największa limuzyna, jaką kiedykolwiek wyprodukowano w fabryce z niebieskim owalem (bez powiększonych zderzaków z późnych lat 70.), stała się znana jako Lincoln. Producent sprzedawał ten model do 1961 roku w trzech wersjach, znanych jako Mark III, IV i V, i wytwarzał go w czterech konfiguracjach, w tym w wersji hard-top z czterema drzwiami, coupé oraz kabriolecie.

Z przodu Lincoln Continental z 1958 roku miał ukośne, okrągłe reflektory, co było nowością dla tej marki. W niektórych stanach były one zabronione, więc Ford musiał usunąć jeden z nich, aby samochód spełniał przepisy. Jego masywna chromowana atrapa chłodnicy miała siatkę w kwadratowym wzorze. Jednocześnie dolny zderzak wyposażono w stożkowate elementy przypominające pociski, znane jako Dagmars, które zostały usunięte w modelu na rok 1959.

Profilem Lincoln Continental z 1958 roku mógł poszczycić się najdłuższym rozstawem osi w historii Forda. Minęły dziesięciolecia, zanim producent osiągnął ten sam rozstaw osi w trzeciej generacji SUV-a Lincoln Navigator LWB. W tym samym czasie stworzono unibody Continental (określane jako uni-frame body przez producenta) z lekko zaokrąglonymi, niemal pionowymi bocznymi panelami. Jednym z najciekawszych elementów samochodu było okno wentylacyjne z nachyloną tylną szybą, które rzadko się spotykało; klienci wierzyli, że pomaga ono szybciej schłodzić wnętrze. Z tyłu masywne błotniki miały osłony dla 14-calowych tylnych kół z chromowanymi nakładkami w stylu turbiny. Ponadto Lincoln dodał skrzydełka na górze błotników, choć nie tak duże jak te z Eldorado. Dodatkowo, siatkowa atrapa chłodnicy, która przypominała tę z przodu, zdobiła tylny panel i miała lampy tylne z trzema indywidualnymi lampkami po każdej stronie.

Dzięki dużemu rozstawowi osi i przestronnemu wnętrzu, Lincoln Continental z 1958 roku oferował wygodną kabinę. Z przodu producent zamontował elektrycznie sterowane siedzenie, w którym mogły komfortowo usiąść trzy osoby. Dodatkowo, wybierak biegów umieszczony był na kolumnie kierowniczej. Niestety, obudowa skrzyni biegów zajmowała część miejsca na nogi. Co więcej, producent zamontował tam radio. Był to pierwszy pojazd produkowany przez Forda, który był dostępny z radiem FM, dopiero co wprowadzonym na rynek. Kierowca miał przed sobą panel instrumentów, gdzie prędkościomierz w kształcie półksiężyca zajmował centralne miejsce. Było tam kilka innych wskaźników i pokręteł do odczytu poziomu paliwa, temperatury płynu chłodzącego, amperaż, temperaturę oleju oraz zegar. Pokrętło regulacji ogrzewania znajdowało się po lewej stronie prędkościomierza, więc tylko kierowca miał do niego dostęp. Oprócz standardowych przycisków do elektrycznych okien, pojazd oferował także elektryczne wentylacje z przodu i okno wentylacyjne.

Pod maską Ford zamontował nowo opracowany silnik V8 o pojemności siedmiu litrów z rodziny MEL. Miał on kąt 90 stopni między rzędami cylindrów i oferował imponującą jak na tamte czasy moc 375 KM (380 PS). Jednak moc ta była mierzona według starych standardów, bez akcesoriów. Silnik połączono z trzypunktową automatyczną skrzynią biegów, która przekazywała całą moc na tylne koła.