1936 Lincoln Zephyr

Lincoln wprowadził linię Zephyr w 1935 roku na rok modelowy 1936, a oprócz sedana, oferował ją także w wersji coupe o sportowym wyglądzie, która przyciągała klientów swoją opływową sylwetką i gładką jazdą.

Po Wielkiej Depresji, Ameryka i świat zaczęły podnosić się z kryzysu. Lincoln intensywnie pracował nad stworzeniem nowego rodzaju pojazdu, skierowanego do zamożnych klientów. Efektem była coupe, która przypominała sztukę dekonstruktywną na kołach, z aerodynamiczną konstrukcją nadwozia. Samochód zyskał jeszcze większą sławę, gdy wystąpił w filmie z 1940 roku „Zielony Szerszeń”, gdzie nosił nazwę „Czarna Piękność”, i rzeczywiście nią był. W przeciwieństwie do większości innych samochodów na rynku, Zephyr miał konstrukcję unibody, co prowadziło do mniejszej wagi, niższego wsiadania i wysiadania, co czyniło progi nieprzydatnymi, oraz bardziej komfortowej jazdy. Dodatkowo, eleganckie wnętrze i potężny silnik V12 pod maską sprawiały, że klienci mówili: „Weź moje pieniądze.” Pod koniec lat 30. Zephyr był jednym z najlepiej sprzedających się samochodów w USA.

1936 Lincoln Zephyr Coupe rozpoczął swoją drogę z przednim pasem zaprojektowanym przez Edsela Forda. Podobnie jak reszta gamy Zephyr, miał wąski, wysoki grill z poziomymi szczelinami. Później producent zastąpił go krótszym grillem w kształcie skrzydeł, opadającym w górnych bokach. Wysunięte przednie błotniki zawierały owalne, pionowe reflektory otoczone chromowaną ramką, która je utrzymywała na miejscu. Z przodu, producent zamontował chromowany zderzak przerywany przed chłodnicą. Lincoln zainstalował mechanizm zwalniający ukryty w chromowanej listwie na szczycie maski, aby otworzyć komorę silnikową.

Kiedy Lincoln zaprezentował Zephyr na Targach Motoryzacyjnych w Nowym Jorku w 1936 roku, samochód otoczony był klientami i konkurencją. Choć sześciomiejscowy sedan zyskał więcej klientów, bardziej przystępne cenowo, opływowe Coupe zdobyło serca i portfele pasjonatów. Jego długa maska miała podłużne wloty powietrza po bokach komory silnikowej, a wysunięte przednie błotniki były skrócone przed drzwiami. Producent zamontował zestaw progów, które były przydatne tylko, gdy samochód nie był zaparkowany obok krawężnika. Z krótką przestrzenią nad głową i drzwiami oraz pochylonymi słupkami B, 1937 Lincoln Zephyr Coupe wyglądał na szybki, nawet gdy stał w miejscu. To nie było typowe dla tamtych czasów. Z tyłu, tylne podzielone okno i długa końcówka bagażnika podkreślały aerodynamiczny wygląd samochodu.

Wnętrze kontynuowało nietypowy design z centralnie umieszczonym prędkościomierzem na desce rozdzielczej. Później producent przeniósł go przed kierowcę. Siedzenie kanapowe było pokryte tkaniną lub skórą, w zależności od oczekiwań klientów. Szereg przycisków oraz dostępny zegarek elektryczny umieszczony pod prędkościomierzem nadawały wrażenie zaawansowanego pojazdu. Pomimo kanapowego siedzenia, trudno było zmieścić tam trzy osoby przez powodowany przez skrzynię biegów umieszczoną na podłodze. Z przodu pasażera znajdowała się schowek.

Pod długą maską pojazdu znajdował się nowo opracowany silnik V12 z płaską głowicą. Po tym, jak Ford opracował swój słynny silnik V8 z płaską głowicą, rozważał dodanie czterech dodatkowych cylindrów do tego potężnego silnika. Efektem był silnik o pojemności 4,4 litra, który przekazywał 110 KM (105 PS) na tylne koła za pośrednictwem trzybiegowej skrzyni manualnej. Niestety, produkcja samochodu zakończyła się nagle w lutym 1942 roku, po tym jak USA przystąpiło do II wojny światowej w grudniu 1941 roku.