1929 Rolls-Royce Phantom II

Druga generacja Phantom zadebiutowała w trudnym czasie Wielkiego Kryzysu, który rozpoczął się we wrześniu 1929 roku, ale pomimo tego okazała się być udanym modelem produkowanym aż do 1936 roku w niemal 1,700 egzemplarzy.

Była to ostatnia wizja Sir Henry'ego Royce'a, szefa działu projektowego jego firmy, i stanowiła znaczną poprawę w porównaniu do pierwszej generacji Phantom, która zadebiutowała w 1925 roku. Choć sprzedaż nie osiągnęła poziomu tego modelu, pozostała ostatnim Rolls-Royce'em napędzanym silnikiem rzędowym sześciocylindrowym, który przemierzał drogi świata przed II wojną światową. Ponadto wprowadziła kilka istotnych ulepszeń technicznych, które przekształciły pojazd w niezawodny, komfortowy i cichy samochód. Te cechy sprawiły, że stał się pożądanym luksusowym autem dla bogatych i zamożnych tego okresu oraz ostatnim Rolls-Royce'em sprzedawanym w ponad 1,000 egzemplarzach przed wojną, która przewróciła świat do góry nogami.

W tamtych czasach bardzo powszechne było zamawianie samochodów od producenta jako podwozi, które następnie były wyposażane w niestandardowe nadwozia wykonane przez karoserię. Niemniej jednak Rolls-Royce miał surowe wymagania, a tylko kilka firm miało prawo do finalizacji tych pojazdów. Istniało jednak kilka charakterystycznych elementów, które były integralną częścią pojazdu, takich jak wysoka, prosta chłodnica z zamontowaną na niej statuą Spirit of Ecstasy. W rezultacie Phantom II został wyposażony w długą komorę silnikową z żaluzjami po bokach, które pomagały w chłodzeniu jednostki napędowej.

Z profilu Phantom II miał wysokie, prawie pionowe szyby. Wersje Landaulet wyposażone były w zdejmowaną skórzaną osłonę dla przedniego przedziału oraz składany dach dla tylnych siedzeń. Z tyłu pojazdu Rolls-Royce stworzył specjalny uchwyt na zdejmowany bagażnik, aby klienci mogli go zabrać w całości, bez potrzeby załadunku do auta. Po prostu bagażnik podłączany do pojazdu. W zależności od opcji, klienci mogli doposażyć samochód w zapasowe koła umieszczone po bokach komory silnikowej lub za kabiną i bagażnikiem. Dzięki nowo zaprojektowanemu podwoziu, samochód siedział niżej na drodze niż Phantom I.

Wnętrze mogło być wyposażone tylko w obowiązkowe elementy, czyli deskę rozdzielczą i post docelowy. Rolls-Royce zainstalował główne wskaźniki w środkowej części deski rozdzielczej z dużym prędkościomierzem, który był czytelny nawet dla pasażerów z tyłu. Drewniane koło kierownicy miało cztero-ramienny design z kontrolkami do regulacji zapłonu na środku. Wszystkie pojazdy były wyposażone w prawostronny post docelowy, a dźwignia zmiany biegów była zamontowana na podłodze, po prawej stronie kabiny.

Podwozie pojazdu było znakomite jak na tamte czasy. Oferowało nowe, półeliptyczne sprężyny liściaste na obu osiach oraz centralny system smarowania. Pod maską znajdował się silnik OHV z zaworami w górze, który produkował 120 PS (118 hp). Moc była przekazywana na tylne koła za pomocą czterobiegowej skrzyni manualnej. Ponadto Phantom II był pierwszym Rolls-Royce'em, którego skrzynia biegów była bezpośrednio połączona z silnikiem.