1925 Fiat 509 A

Wprowadzony w 1924 roku jako następca modelu Fiat 501, model 509 stał się jednym z najważniejszych pojazdów w historii włoskiego producenta samochodów po zwycięstwie w Rajdzie Monte Carlo w 1928 roku.

W połowie lat 20. większość samochodów była postrzegana jako drogie zabawki dla bogatych ludzi. Powoli, ale konsekwentnie, niektórzy producenci zaczęli obniżać ceny swoich pojazdów, aby stały się dostępne dla klientów z klasy średniej. Kiedy w 1922 roku Benito Mussolini i jego faszystowska partia zdobyli władzę we Włoszech, zmusił Fiata do produkcji pojazdów dla mas. W rezultacie producent wprowadził przystępny model 509 na Salonie Motoryzacyjnym w Paryżu w 1924 roku. Mimo że był głównie pomniejszoną wersją innych większych modeli Fiata, mógł komfortowo pomieścić czterech dorosłych pasażerów. Dodatkowo włoski producent oferował samochód w kilku wariantach nadwozia.

W tamtych czasach większość producentów decydowała się dostarczać klientom jedynie podwozia, które miały być wykończone przez indywidualnych karoserników. Fiat uznał, że może zrobić to lepiej i dostarczał swoje pojazdy gotowe do jazdy. Z przodu model 509 miał płaski chłodnicę ozdobioną mosiężnym obramowaniem oraz dachowy element z korkiem wlewu. Krótkie, ale zakrzywione nadkola podtrzymywały elektryczne reflektory, co było rzadkością w samochodach budżetowych. Ponieważ samochód nie miał zderzaka, przednia część pojazdu była wspierana przez wydłużone sprężyny liściaste.

Z boku model 509 prezentował kanciaste kształty i płaskie panele, które były tańsze w produkcji. Komora silnika miała boczne panele otwierające się, które miały otwory wentylacyjne. Fiat zainstalował boczne stopnie łączące przednie i tylne błotniki, co ułatwiało wsiadanie i wysiadanie pasażerom. W zależności od opcji klienci mogli zamówić model 509 w różnych wariantach nadwozia, takich jak sedan, czterodrzwiowy kabriolet (torpedo) lub dwuosobowy roadster. Krótki rozstaw osi zmusił producenta do umieszczenia zapasowych kół z tyłu, za bagażnikiem.

Wnętrze pojazdu wyposażone było w dwa rzędy ławek w większości wersji. Kierowca miał przed sobą kierownicę z czterema ramionami i płaską szybę. Fiat umieścił na desce rozdzielczej kilka wskaźników, a pasażer z boku miał zegar i kilka dodatkowych wskaźników, takich jak temperatura płynu chłodzącego i poziom paliwa. W tylnej części zamontowano drugą ławkę, która mogła pomieścić dwóch pasażerów. Mimo to producent oferował kilka luksusowych opcji, takich jak skórzana tapicerka.

Mimo że był to pojazd masowy, był dobrze wyposażony. Fiat zainstalował w nim 12-woltowy system elektryczny, hamulce bębnowe w każdym rogu oraz sprężyny liściaste półeliptyczne dla obu osi zamocowane pod podwoziem. Pod maską włoski producent umieścił jednostkę silnikową z jedną wałkiem rozrządu o pojemności jednego litra, współpracującą z trzystopniową skrzynią biegów, która przekazywała moc na tylne koła za pomocą wału napędowego, a nie łańcucha. Dzięki niskiej cenie i opcjom finansowania model 509 odniósł ogromny sukces. Włoski producent sprzedał około 90 tysięcy egzemplarzy przed 1929 rokiem, kiedy Fiat zastąpił go modelem 508 Balilla.